Mikrometrowe i wieksze krysztay diamentu krystalizuja w strukturze
kubicznej i sa klasycznym jej przykadem (``struktura diamentu'').
Komórka elementarna diamentu jest identyczna z komórka SiC,
w której wymieniono wszystkie atomy krzemu na wegle, lub z komórka
- ZnS z rys. 1.2c (po zamianie
Zn
C i
S
C). Jest to struktura
o bardzo wysokiej symetrii, dlatego daje nieliczne linie dyfrakcyjne,
z których pierwsza (111) przypada na dosc odlega wartosc wektora
rozpraszania q = 3.05Å-1. Kubiczny diament nanokrystaliczny
posiada czesto bedy uozenia, co upodabnia jego strukture do heksagonalnej.
Diament otrzymuje sie z innych odmian wegla (np. z grafitu) w warunkach wysokiego cisnienia i temperatury, czesto z dodatkami metali katalizujacymi wzrost jego krysztaów. Wysokocisnieniowe procesy syntezy diamentu moga byc w ogólnosci równowagowe (kwazistatyczne) lub nierównowagowe (dynamiczne). Do tych pierwszych zalicza sie synteze w prasach wysokocisnieniowych (np. toroidalnych) trwajaca zazwyczaj godziny. Do tych drugich nalezy synteza nanokrysztaów diamentu podczas eksplozji odpowiednio przygotowanego materiau wybuchowego, rys. 1.4. Ten drugi proces trwa mikrosekundy i w odróznieniu od pierwszego nie zapewnia jednolitych warunków cisnienia i temperatury w caej objetosci próbki. Istnieja dwie odmiany syntezy wybuchowej diamentu:
roman pielaszek 2003-01-13